हे दोन शब्द देता

          मित्रांनो आजच्या कवितेची फरमाइश खास झाहिद ने केली होती. झाहिदला प्रेमाचा एक वेगळा रंग कवितेत पहायचा  होता , मी त्याच्या फरमाइशला प्रामाणिक पणे न्याय द्यायचा प्रयत्न केला आहे. मित्रांनो या कवितेत मी सखिच्या विरहाच्या भावना मांडल्या आहेत ..... मित्रांनो  तुम्हाला देखिल ही कविता खूप आवडेल.  

       प्रेमाच्या या दोन शब्दांची जेव्हा देवान घेवान होते त्याच वेळी आपल संपूर्ण आयुष तिने त्याच्या हवाले केलेले असते. मग   तीच  आपल अस कही उरत नाही.....श्वास ....देह ...प्राण...हे सार त्याचच होऊन बसलेल असत.त्याचा बगेर जगन हे जगनच उरत नही...

आपल काळिज कापून ती त्याच्या हातावर ठेवते . पण त्याला त्याची काही किंमत नसते. तो ते काळिज सरळ पायाने चिरडून निघून जातो....मग एक क्षणात सार काही संपत, मागे काहीच उरत नाही. ती तीच उरत नाही आणि तो सरळ भावनांशी खेळून निघून गेलेला आसतो.....सारा दोष तिलाच देऊन......

            मित्रांनो नक्की भेट दया  आपल्या ब्लॉग ला आजची कविता तुम्हाला नक्की आवडेल. तुम्ही डायरेक्ट आपल्या  ब्लॉग वर तुमचा अभिप्राय देऊ शकता. तुमचा अभिप्राय  हा खूप महत्वाचा आहे माझ्या साथी  तर मित्रांनो नक्की आपल्या  ब्लॉग ला भेट दया आणि आपल्या जास्ती जास्त मित्रांना ही लिंक पठवा.