शहाणपण

मला उद्या खूप लवकर कामाला जायचं होतं. उद्या गुरुकुलचा एक्सट्राचा तास होता. मला शाळेचं पण भरपुर काम करायचं होतं आणि उद्याच्या-उद्याच मला ते शाळेत जमा करायचं होत,पण आज दिवसभर माझी खूप धावपळ होणार होती .  कारण यांची तब्बेत आज काही ठीक नव्हती, म्हणून मार्केट मधून भाजीपाला आणण्या पासून ते आनुजाला शाळेतून आणण्या पर्यत सगळं मलाच करावं लागणार होतं

मला यांची खूप चिंता वाटत  राहते . हे कधी ही  स्वतःची काळजी नीट घेत नाहीत. आजारी असले तरी सांगत नाहीत. सगळा आजार अंगावर काढतात.डॉक्टर कडे पटकन जात नाहीत. गोळ्या घ्यायचा कंटाळा करतात. मी किती जरी समजवल त्यांना तरी ,माझं ते काहीच ऐकत नाही.

             आज अनुजा पण खूप गप्प गप्प होती सकाळ पासून. ती अशी कधी गप्प गप्प राहत नाही, मला तिची ही  खूप काळजी वाटत होती.अनुला खूप लाडून ठेवलं आहे यांनी. माझं ती बिलकुल ऐकत नाही. तिला नुसते पापा पाहिजे असतात आणि मी तिला शाळेत घ्यायला गेलेलं  तिला बिलकुल आवडत नाही. आज मी एवढी धावत --पळत गेली तिला शाळेतून परत आणण्यासाठी, तरी मला  बघून ती खूप वैतागली..आणि तावातावाने मला बोलायला लागली.

" ये आऊ तू का आली ? पापा येणार होते ना मला घ्यायला मग तू का आली ?

मी जरा रागाने बघितलं तिच्या कडे पण तीच माझ्याकडे लक्षच नव्हतं ती आपल्याच धुंदीत बोलत होती.

" पापा आज की नाही मला ते गुप्ता अंकल आहेत ना त्यांच्या कडे पाणीपुरी खायला घेवून जाणार होते..नंतर आम्ही ते शिवलिंग काका आहेत ना त्यांच्या कडे आईसक्रीम खायला जाणार होतो.

" आऊ मला आताच्या आत्ता घेऊन चल  पाणीपुरी खायला

" हट आऊ तू का आली ?  तू जा आताच्या आता  घरी आणि पापांना वापीस पाठव.

अनु खूप झाला आगावपणा, काही पाणीपुरी वैगरे मिळणार नाही तुला. चुपचाप घरी चल.मला बाकीची पण बरीच कामे  करायची आहेत .

अनु एकदम लाडात येऊन बोलली मग

"ये आऊ तू एकदम  डाकू आऊ आहेस. मला ओरडली ना तू  थांब तुझं नावच सांगते मी आता पापांना

जा खुशाल सांग.. मग  बघतेच मी  तुला आणि तुझ्या पापांना पण..खूप लाडून ठेवलं आहे तुला तुझ्या पापांनी

अनुने तोंड वाकड केलं आणि माझ्या सोबत चालायला लागली.

बराच वेळ ती काही बोलली नाही पण तिला नंतर राहवलं नाही. 

"आऊ नेहेमी पापा येतात ना मला घ्यायला मग आज तू का आली मला घ्यायला  ? 

पापा का आले नाहीत ? 

मी मग  प्रेमाने सांगितलं तिला

अग पापांची तब्बेत ठीक नाही ये,  म्हणून आज ते आले नाहीत तुला घ्यायला. 

अनु एकदम चिंतेच्या स्वरात अधीरतेने बोलली

"ये आऊ काय झालं गं पापांना ?  सांग ना नीट मला ." सकाळी पण काही नीट बोलले नाही ते माझ्याशी .

बेटा तू आता पटापट चल म्हणजे आपल्याला लवकर जात येईल ना घरी मग तुला कळेल की नेमकं काय झालं आहे.

अनु मग एकदम शांतपणे चालायला लागली.. नेहेमी शाळेतून येताना मला हे पाहिजे मला ते पाहिजे असा हट्ट करणारी अनु आज मात्र खूप शांतपणे चालत होती.

आम्ही काही वेळात घरी पोहोचलो. अनु धावत पळतच त्यांच्या रूम मध्ये गेली आणि त्यांच्या उशाशी जाऊन बसली. अनुची चाहूल लागताच  त्यांना जाग आली. अनुला कवेत घेण्यासाठी ते कूस बदलून उठायला लागले..आणि बोलले 

" अनुताई कधी आली गं तू..?

   शु.!!!

" पापा बोलायचं नाही तुम्ही...

" का ग बेटा ?"

" तुम्ही आजारी आहाता ना."

"तुला कोणी सांगलीत" ? 

" आऊ ने सांगितलं मला .

" हो बेटा पण  काही खास आजारी नाही ये .    

  तू ये माझ्या कडे " 

" चुपचाप झोपा पापा मी गाई गाई करते ना."

अनुने त्यांना काहीच बोलु दिले नाही... त्यांच्या कपाळावर अलगद हाताने थापत ती त्यांना झोपवत होती..तीच ते वागणं बघून मी खूप भारावून गेले होते.... अवघ्या दहा वर्षाच माझं ते लेकरू पण आज किती शहाण्यासारखं वागत होतं.

बराच वेळ झाला अनु त्याच्या उशाशी बसून होती. किती वेळचा तिने आपला शाळेचा साधा ड्रेस पण बदला नव्हता. मी किचन मधून ओरडली तिला 

ये अनु गधडे!!

 काय करतेय कधीची... अजून साधे शाळेचे कपडे पण बदलले नाही तू..

माझा आवाज ऐकून ती रागा-रागात किचन मधे आली आणि बोलली 

" आऊ तुला कळत नाही का पापांची तब्बेत ठीक नाही ये.."?

" पापा आत्ताच झोपले आहे" 

हो माहीत आहे मला पण जरा तुझा अवतार तरी बघ.. अजून शाळेचा ड्रेस सुद्दा बदलला नाही ये तू.. साधं तोंडाला पाणी पण लावल नाहीये तू अजून.. आपल्या पासून काही खाल्लं पण नाही ये तू. जा पटकन आवरून घे आणि खायला घे काही.

" मला भूक नाही ये."

" पापांना ठीक नाही ये  आजून, आणि तुझं काय चाललय."?

बेटा पापा नेहमी तुला काय सांगता लक्षात आहे ना तुझ्या

"हो"

काय सांगतात ? 

" असं बुरशी आणि गंदु नाही राहायचं."

मग पापांनी तुला अस बघितलं तर आवडेल का त्यांना .

" हुम " नाही आवडणार.

बेटा मग जा लवकर आवरून घे.मी कधीचे तुझे कपडे  काढून ठेवले आहेत.

अनुला खूप जीवावर आले होते, तरी ती आत गेली तयारी करायला.

अणुनी पटकन सगळं आवरलं आणि ती लगेच त्यांच्या रूम मध्ये गेली..

आणि थोड्या वेळीने पुन्हा धावत -पळत माझ्या कडे आली...

" ये आऊ ये आऊ"

काय ग अनु 

ती खूप घाबरलेली आणि बैचेन दिसत होती.. तिला नीट बोलता ही येत नव्हतं मी तिला शांत करण्याचा प्रयत्न केला ..तरी ती शांत होत नव्हती..

" आऊ अग उठना लवकर ,बघ ना काय झालं आहे पापांना.

अनु काय चाललं आहे तुझं मला अजून स्वयंपाक  करायचा आहे..

" ते तू राहूदे आणि आधी चल माझ्या बरोबर "

अनु नी मला अक्षरशा खेचुन नेलं त्यांच्या खोलीत

" आऊ बघ ना पापांच अंग किती गरम लागतंय" 

मी त्यांचं अंग बघितलं तर ते खूप गरम झालेलं होतं.. मला खुप कसतरीच झालं... मी त्यांना उठवण्याचा प्रयत्न केला पण काही केल्या ते उठत नव्हते.. मला त्यांची ती अवस्था बघवत नव्हती.मला नेमकं काय कराच ते काही सुचत नव्हतं.. मला कसलं भानच राहील नव्हतं ..माझा जीव एकदम गळून पडला होता....

माझी ती अवस्था बघून अनु पण रडायला लागली..

तिचा आवाज ऐकून मी जरा भानावर आले आणि स्वतःला जरा सावरण्याचा प्रयत्न केला.. आणि तिला जवळ घेतलं 

बेटा का रडतेय

" आऊ तू का रडतेय ? 

मी कुठं रडतेय

" आऊ खोटं का बोलतेय तू , तू रडत नाहीये तर तुझ्या डोळ्यात पाणी का आलं आहे ? 

माझे डोळे पण पाणावले होते याच  मला भानच राहील नव्हतं..

अनुनी पुन्हा विचार 

" आऊ काय झालं आहे पापांना ? पापा उठत का नाहीयेत ? 

मी तिला धरी दिला आणि बोलले 

काही नाही झालय पापांना.मी जरा बाजूला आली

आणि लगेच फोन केला डॉक्टरांना आणि त्यांना  सगळी हकीकत  सांगितली . डॉक्टर पण लगेच तातडीने घरी आले.. आणि त्यांना तपासायला लागले... 

डॉक्टरांना बघून अनु लगचे माझ्या मागे येऊन लपली .

त्यांना तपासता तपासता  डॉक्टर मला ते प्रश्न विचारायला लागले. 

" कधी पासून आहे ताप यांना ."?

तीन- चार दिवसा पासून ताप सारख वाटतंय असं बोलत होते मला .

"ठीक आहे " बाकी कोणतं  औषधे घेतली होती यांनी"

हो परसिटोमोल ची टॅबलेट घेतली होती.

" ओके किती वेळ झाला असेल टॅबलेट घेऊन.?'

वेळ काही नेमकं सांगता येणार नाही पण पॅरासिटीमॉल ची टॅबलेट नक्की घेतली होती त्यांनी.

" ठीक आहे असं ते बोलले आणि आपल्या बॅग मधून इंजेक्शन काढायला लागले.. ते इंजेक्शन बघून अनु खूपच घाबरून गेली होती... डॉक्टरांनी इंजेक्शन ला सुई लावली आणि यांच्या दंडात ती टोचायला लागले... तोच अनुच्या डोळ्यातू पाणी वाहायला लागलं... जणू डॉक्टर इंजेक्शन त्यांना लावत होते पण त्याच्या वेदना या अनुला होत होत्या असं वाटत होतं... मी अनुला बाहेरच्या रूम मध्ये जायला सांगितलं तरी ती शांतपणे

तिकडेच उभी होती..

इंजेक्शन देऊन डॉक्टर उठले आणि बोलायला लागले

"मी आता इंजेक्शन दिल आहे  , ताप जरा उतरेल ..पण आज खूप खबरदारी घ्यावी लागेल तुम्हाला ...आज जर ताप उतरला नाही तर यांना तातडीने हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट करावं लागेल..

या काही गोळ्या मी लिहून देत आहे त्या तातडीने घेऊन या..

आणि डॉक्टर निघून गेले..

मी अनु सांगितलं तू पापांन कडे थांब मी पटकन औषधे  घेऊन येते मेडिकल मधून,  आणि मी तशीच घाई घाई ने मेडिकल मध्ये जायला निघाले.. तोच मागून मला अनुचा आवाज आला

" आऊ ये आऊ" 

काय ग अनु ? मला वेळ होतोय, बाबांची औषधे आणायला चालली आहेत ना मी .

अनुने मला इशाऱ्याने दारा जवळ बोलवल.. मला कळेच ना की अनु मला का बोलावतेय.

मी जवळ गेल्यावर तिने डॉक्टरांनी दिलेली औषधांची चिट्टी माझ्या हातात दिल आणि परत घरात निघून गेली..

मी घाई घाईत ती चिठ्ठी घरीच विसरून चालली होती.. मी एकदम धावत- पळतच मेडिकल मध्ये गेली पण त्या चिठ्ठीत लिहलेली एक टॅबलेट त्या जवळच्या मेडिकल मध्ये नव्हती, म्हणून मला मार्केट मध्ये मोठं मेडिकल आहे तिकडे जावं लागलं..मला बराच वेळ लागला घरी यायला...

मी घरी आले तर पाहते तर काय अनु ही त्यांच्या उशाशी बसली होती आणि त्यांच्या कपाळावर ओल्या थंड रुमालाच्या पट्टया ठेवत होती... मी क्षणभर तिच्या कडे बघतच राहिले. मी तिला पाहून खूप भारावून गेले होते..खूप अभिमान वाटत होता मला तिचा .. एवढं सगळं कसं बाई सुचलं असेल या लहानश्या जीवाला . मला काहीच कळत नव्हतं..मी जवळ गेले तिच्या आणि तिला गच्च मिठी मारली 

" आऊ कितीग वेळ लावला तू यायला ? 

 हो ग अनु ते औषध भेटतच नव्हतं म म्हणून वेळ लागला मला यायला 

" ठीक आहे " 

अनु तू हे काय करते? 

" आग आऊ मागे बघ मी एकदा आजारी पडली होती तर पापा पण असेच ओला रुमाल माझ्या कपाळावर ठेवत होतें.." मग मी पटकन बारी पण झालेली ना?

हो.. 

" म्हणून मी तेच करतेय... हा आणि मी माझा माझा रुमाल घेतलं आहे.. तुझा सडू रुमाल नाही घेतलाय...

किती गुणी आहे बाळ माझं 

आमचा आवाज ऐकून हे आता शुद्धीवर आले... त्यांना शुद्धीत आलेलं पाहून  माझा जीवात जीव आला..त्यांना उठेलल पाहून अनुने लगेच मला दूर केलं आणि त्यांना जाऊन बिलगली... त्यांच्या आता बऱ्याच गप्पा चालल्या होत्या.. त्यांची तब्बेत आता  जरा ठीक वाटत होती..

मी स्वयंपाक आवरायला मग किचन मधे गेली...पटापट सगळ आवरलं. आणि अनुला जेवायला बोलावलं.

" आधी पापांना दे जेवायला, मगच मी खाईल."

बेटा आपल्या पासून तू काही खाल्लं नाहीये आधी खाऊन घे तू जरा मी देते नंतर पापांना जेवायला. 

पण अनु माझं काही ऐकतच नव्हती..  शेवटी मी उठले आणि यांना जेवायला दिल... यांचं जेवण झालं की त्यांना औषधे दिली आणि पुन्हा झोपवल .. मी अनुला शोधायला हॉल मध्ये आली तर अनुने आधीच आमच्या जेवणाची ताट लावली होती..

मी तिच्या जवळ गेली तिने मला ताट वाढून दिल... आज पर्यंत अनुने कधी स्वतःहून जेवणच ताट देखील  घेतलं नव्हतं पण आज चक्क ती स्वतःच्या हाताने जेवण घेऊन खात होती आणि तिने मला पण जेवायला वाढलं होत... 

मी तिला घास भरवायला हात पुढे केला, तर ती बोलली 

" आऊ तू पण काही खाल्लं नाहीये दिवसभर खाऊन घे तू आधी. माझं माझं मी खातेय ना."

अनु खूप वेगळी वाटत होती मला मी ज्या अनुला ओळखते ती ही नक्कीच नाही अस मला वाटायला लागलं होतं . तिच्यातला हा बदल मला खूप बैचेन करत होता. अधीर करत होता.

 जेवण झाल्यावर तिने स्वतःच ताट उचलून किचन मधे नेलं आणि घासायला लागली. तर मी तिला बोलली.

" बेटा तू खूप थकली आहेस... जा झोपून घे..

"मी काम करतेय ना..

बेटा जा ना किती वेळ झाला आहे 

अनु काही ऐकतच नव्हती माझं शेवटी मी तिला बोलली की जा पापांना काय हवं आहे का बघून ये तेव्हा कुठे ती गेली. मी पटापट काम आवरून घेतली. आता रात्रीचे सडे अकरा वाजले होते.. मी माझं शाळेचं काम करायला घेलत दिवसभराच्या गडबडीत मला काहीच काम करत आलं कम नव्हतं.. मला उद्याच्या उद्या ते शाळेत जमा करायचं होतं...

अनु ही आता यांच्या कुशीत झोपून गेली होती......मी काम करायला हॉल मधे आली..

काम करत करता मला  कधी झोप लागली हे मला कळलंच नाही.... नंतर बऱ्याच वेळाने मला अचानक जाग आली सकाळचे सडे तीन वाजले होते... पाहते तर काय माझ्या अंगावर कोणीतरी चादर पांघरवली होती.. मला खूप आचार्य वाटलं की कोणी मला चादर पांघरवली होती  यांची तर तब्बेत ठीक नव्हती ना.. मी यांना आणि अनुला पाहायला यांच्या रूम मधे गेली तर पहाते तर काय.. अनु आता देखील त्यांच्या उशाशी बसली होती.... यांच्या कपाळावर त्या थंड पाण्याच्या रुमलाच्या पट्टया ठेवत..