काळजाचा तुकडा

आज सुट्टीचा दिवस होता तरी घरी खूप गडबड होती. कारण आज मधूला  पाहण्यासाठी पुण्यावरून पाहुणे येणार होते.  सरिता सकाळी उठल्यापासूनच कामाला लागली होती. घर आवरण्यापासून तर जेवणाच्या तयारी पर्यंत सगळं तिने केल होत.

आता दहा वाजून गेले होते. तरी मधु आपल्या बेडरूम मधून बाहेर पडली  नव्हती. 

सरिता वैतागली आणि रागा- रागात मधूच्या बेडरूम मध्ये गेली.मधु अजूनही बेड वरच लोळत पडली होती. तिला तसं बघून सरीतला अजून राग आला आणि ती मधूल बोलली

" गधडे...!"

 "किती वेळ झाला आहे आणि तू अजून ही बेड वरच पडली आहेस. वेळ प्रसंग काही कळतो की नाही तुला , की सगळे दिवससारखे आहेत तुझ्यासाठी,  कालच मी तुला सांगितलं होतं की आपल्याकडे पाहुणे येणार आहेत.

जरा उठून आईला मदत करायची तर गधडी अजून लोळत पडली आहेस."

मधुने आळस दिला , कूस बदली..आणि पुन्हा झोपली.

सरिता वैतागून मधू कडे गेली आणि तिची चादर ओढून काढली..

मधू लाडात बोलली.

" काय ग आई का कटकट करतेय, तुला माहीत आहे ना,  मला एकदाच दिवस सुट्टी असते.  ." 

सरिता पुन्हा रागात बोलली.

" हो माहीत आहे मला पण मी तुला केव्हा असं सुट्टीच्या दिवशी उठलय का ?."

मधू आळस देऊन बोलली

" हुम .. नाही उठवल."

" मग आजच का उठवतेय मी तुला ,काही लक्षात आहे का तुझ्या ?'

"काल काय सांगितलं होतं मी तुला.?

मधु तोंड वाकड करून बोलली.

" आपल्याकडे पुण्यावरून  पाहुणे येणार आहेत ते पण मला पाहायला ".

"मग" 

मधू पुन्हा लाडात बोलली.

" आई आता ते काय विमानाने  येणार आहेत का आपल्या कडे, आणि डायरेक्ट आपल्या गच्चीवर लँड होणार आहेत." अग पुण्यावरून येणार आहेत ते  अजून वेळ लागेल त्यांना यायला मला झोपू देना."

मधूनच बोलणं ऐकून सरिता अजून वैतागली आणि बोलली.

" तुला बोलून काही फायदा नाही. तुझा अवतार बघून लोक मलाच बोलतील की आई ने काही शिकवलं नाही पोरीला.."

आणि  मी सकाळ पासून राब-राब राबतेय जरा उठून आईला मदत करायची तर अजून झोपून पडली आहेस मी एकटीने कुठे कुठे आणि काय काय  बघायचं.

सरिता खूप गंभीर झाली.. अचानक तिच्या डोळ्यात पाणी आलं . तिचा आवाज जड झाला आणि दबलेल्या आवाजात ती बोलायला लागली..

"  आज तुझे बाबा असते तर."

मधूला सरीताची ती अवस्था बघवली नाही, मधू लागचे पुढे सरसावली.  तिने सरीताच्या  तोंडावर हात ठेवला. आणि बोलली

" आई , बाबा आहेत आपल्या सोबत .. ते कुठे जरी असले तरी... हा आणि आत्ता बाबांनी तुला असं रडताना बघितलं असतं तर आवडलं असतं का त्यांना." 

सारिताने नकारार्थी मान हलवली..

" मग तू का रडतेय.?" 

मधूने अलगद पणे सरीताचे डोळे पुसले आणि तिला गच्च मिठी मारली. 

मधुनी मिठी मारल्यावर सरीताला आपले अश्रु रोखता आले नाही ती तुटून गेली  आणि मधूला  बिलगून पुन्हा रडायला लागली. सरीतला रडताना बघून मधूचाही उर भरून आला आणि तीही रडायला लागली. त्या बराच वेळ एकमेकांना बिलगून रडत होत्या.

मग काही वेळाने फोन ची रिंग वाजायला लागली..फोनची रिंग एकूण सरिता भानावर आली, तिने आपली मिठीची घडी मोकळी केली. मधूचे डोळे पुसले, मधूला शांत केलं आणि अंघोळ वैगरे सर्व आवरून घ्यायला सांगितल.

आणि फोन बघितला.

पाहते तर काय फोन पो पुण्याच्या पाहून्यानाचाच होता. सारिताने स्वतःला सावरलं आणि फोन उचलला.

समोरून आवाज आला

" हॅलो.. सरिता इनामदार आहेत का

" हो मीच बोलतेय ." 

" मी प्रशांत पाटील . आज तुमच्या मुलीला बारा पर्यत बघायला यायचं अस आपलं ठरलं होत पण रस्त्यात खूप ट्राफिक लागलं आहे,  तर आम्हाला यायला जर उशीर होईल म्हणून तुमची  आधीच  माफी मागतो. हा आणि जेवणाचा वेळ तशी  निघून जाईल तर आम्ही वाटेतच जेवून येणार आहोत तर जेवणाचा काही बेत ठेवू नका."

सरिता मग पटकन बोलली.

" आहो प्रशांत असं कसं चालेल तुम्ही पहिल्यांदाच आमच्या घरी येताय..

प्रशांत आदराने बोलले.

" हो सरिता जी तुमच बरोबर आहे पण आम्हाला यायला खूप उशीर होणार आहे आणि आजच्या आज आम्हाला  पुन्हा पुण्याला वापीस जायचं आहे, तर तुम्ही बिलकुल धावपळ करू नका आणि  कसला ही संकोजमना मध्ये धरू नका.

सरिता ठीक आहे असं बोलाली आणि तिने फोन ठेवला. 

प्रशांतच बोलणं ऐकून सरिता खूप  सुखावली आणि तिच्या मनात  विचारांचं चक्र सुरू झालं . खरंच किती समजुदार लोक आहेत ,किती आदराने बोलते होते प्रशांत . जर पुढे ही गोष्ट वाढली तर मधूला किती चांगलं घर भेटेल...आपली मधू त्यांना आवडेल काय..? नेमक्या कोणत्या अपेक्षा असतील त्यांच्या ?

मधूला ही मुलगा आवडेल का."? 

 सरिता आपल्याच विचारात मग्न होती तेवढयात तिकडे मधु आली मधूने आपली अंघोळ आवरली होती आणि आपले केस ती टॉवेल ने सुकवत होती . मधू साठी सारिताने आधीच साडी काढून बेड वर ठेवली होती..

त्या साडीला बघून मधू वैतागून बोलली 

" ये आई मी  काही साडी - बिडी नाही घालणार.

" का ग ? 

"  काय ग आई मी कधी साडी घालते का ? 

" बाळा पद्धत असते ती , साडी घालायला च लागते आशा वेळी.

मधू वैतागून बोलली 

" आई ते मला बघायला येणार आहे का माझ्या साडीला.." 

सरिता मधूला समजावत बोलली 

" बेटा हट्ट का करतेय तू आता ते लोक कधी ही येतील आता  तू पटापट आवर सगळं.

मधू मस्करीने म्हणाली 

" आवर काय आवर.. मला कुठे येतेय साडी घायलायला.."

सरिता हसू आलं आणि ती बोलली..

" हो ठीक आहे पण तू कधी शिकणार.. मी आहे तो पर्यंत सगळं ठीक आहे पण  मी नसल्यावर तू काय करशील ?.

सरीताच बोलणं ऐकून मधू रागात बोलली

" असं काही पण काय बोलते तू आई.." 

"  मी तुला कुठेच जाऊ देणार नाही ".हा आणि मी पण तुला सोडून कुठे जाणार नाही.

 सरिता मस्करीने बोलली 

" आता तू सासरी जाशील तेव्हा मी थोडीच असणार आहे तुझ्या सोबत." तुला एकटीलाच तिकडे जावं लागेल ना. 

" ये आई मी कुठे ही जाणार नाही तुला सोडून आणि  मीच का जायचं. त्या नवऱ्या मुलालाच आपण घरी घेऊन येऊ ते काय बोलतात ना काय ते घर जावई वैगरे तसं करू.

मधूच बोलणं ऐकून सरिता हसायला लागली आणि बोलली 

" वा...! वा...!वा..! खूप हुशार झाली आहेस तू.

बस झालं पण आता आवर पटकन , ते लोक येतील आता  कधी पण . 

मधू हातात साडी घेऊन आरशा समोर उभी राहिली. तिने आपल्या डाव्या खांद्यावर साडीचा पदर टाकला आणि  स्वतःला आरशात बघून गालातल्या गालात हसायला लागली.

सरिता भारावून मधू कडे पाहत होती. मधू नेहेमी पेक्षा तिला खूप वेगळी वाटत होती..मधुच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक  सरीताला दिसत होती.

मधूने आता साडी नेसायला घेतली, तिने भर भर मिऱ्या घालून पदर नीट केला आणि साडीला पिना लावून घेतल्या काही वेळातच ती सूंदर साडी नेसून तयार झाली.. मधूने स्वतःला पुन्हा आरशात पाहुन एक गिरकी घेतली आणि लाजयला लागली.

सरिता मधू कडे एकटक पाहत होती. सरीताला विश्वासच बसेना मधूने आज स्वतःहून साडी घातली. सरिता च्या मनात राहून-राहून विचार यालायला लागले.

" पाहता पाहता माझं लेकरू केवढ मोठं  झालं , मला कळचं नाही.."

"कोणाची दुष्ट नको लागायला, बाई माझ्या बाळाला..किती सुंदर दिसतेय आज माझं लेकरू.

मधूने सरीतला तिच्या कडे पाहताना पाहिलं आणि ती लाजली आपली नजर झुकवत ती सरीतला बोलली

" अग आई अशी काय बघतेय माझ्याकडे .."

मधूचा आवाज ऐकून सरिता भानावर आली..

आणि बोलली ..

" काही नाही ग.. डोळे भरून पाहवस वाटाय तुला.."

आज तुझे बाबा असते तर किती खुश झाले असते.. तुला अस बघून.

मधू पुन्हा नजर झुकवत लाजायला लागली.

        आता संध्याकाळ होऊन गेली होती. बाहेर निरव अशी शांतता पसरली होती पण सारिताच्या मनात विचारांचं वादळ सुरू होत.. .. तिच्या मनात ना-ना प्रकारचे विचार यायला लागले..

एवढा वेळ झाला तरीही ते लोक अजून  आले कसे नाहीत ?  पुण्यावरून यायला एवढा वेळ लागतो का ?  त्यांनी आपला विचार तर बदला नसेल ना ?

आता सरिता खूपच बेचैन झाली.. तिने प्रशांतला कॉल करायला फोन हातात घेतला 

आणि तेवढयात दारावरची बेल वाजली..

सरिताने लगबगीने दार उघडलं. पाहते तर काय प्रशांत आणि त्यांचे काही नातेवाईक दारात उभे होते..

सारिताने त्यांना आदरपूर्वक आता बोलावलं. मग काही वेळ इकडच्या तिकडच्या  गोष्टी झाल्या. 

प्रशांत ने मग सरीतला मधूला बोलवायला सांगितलं....

सारिता उठून किचन मधे आली , पाहते तर काय  मधू आधीच पाण्याचे ग्लास घेऊन आता उभी होती... तिने चहा पण करून ठेवला होता. नाश्त्याच्या प्लेट पण लावून ठेवल्या होत्या.

सरिता काही वेळासाठी एकदम आवक झाली... मधूला तिने असं कधी बघितलंच नव्हतं. घरी काही काम असलं तर मधूला आधी आई लागायची स्वतःहून तिने आज पर्यत कोणतंच काम केलं नव्हतं पण आज मधू  चक्क सगळं काम आवरून सरीताच्या पुढे उभी होती.. 

मधूने तिला एकदम  हलक्या आवाजात विचारलं ..

" आई आधी काय नेऊ...

सारिताने  इशाऱ्याने पाणी न्यायला सांगितलं.. आणि सरिता मधू सोबत बाहेर हॉल मध्ये आली.

सारिताने मधूला इशारा केला आणि पाहुण्यांना पाणी द्यायला सांगितलं.

मधू ने सर्व पाहुण्यांना पाणी दिल आणि एक बाजूला जाऊन उभी राहिली.

प्रशांत  ने मधूला सोफ्यावर बसायला संगीतल.

मधूने लागेच सरीताकडे  पाहिलं. सारिताने इशाऱ्याने मधूला बसायला सांगितलं.. आणि मग मधू सोफ्यावर बसली..

प्रशांत मग मधूला प्रश्न विचारायला लागेले.

मधू समजुतदार पणे सगळं ऐकत होती आणि धीराने सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे देत होती.. सरिताला मधूच ते वागणं भारावून टाकत होत. सरीतला वाटत होतं की एव्हड्या सगळ्या लोकांना बघून  मधू घाबरून जाईल.. पण एवढ्या समजूतदारपणा आणि आत्मविश्वासाने ती सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं देत होती.

काही वेळात तो कार्यक्रम आवरला..  प्रशांत ने मधू साठी होकार दिला आणि ते जायला निघाले..

सारिताने त्यांचा हसत मुखाने निरोप घेतला..

सारिताने आता मोकळा श्वास घेतला.. सगळं कस तिच्या मनासारखं झालं होत. तिला आनंदी व्हायला हवं होतं. पण तिच्या आतून काही तरी तुटल्यासारख वाटत होतं..मधू आता आत कपडे बदलायला गेली होती . पाहुणे ही आता निघून गेले होते.. घरात एका वेगळ्याच प्रकारच्या शांततेचा  तिला अनुभव होत होता..

तिच्या मनात विचारांचं चक्र सुरू झालं..

हे गेल्यानंतर मधू होती म्हणून जगता आलं मला..मधू जर नसती तर केव्हाच जीव दिला असता मी. 

अगदी काल-पर्वाचीच गोष्ट वाटतेय मला.. मधू तानुल्या पावलांनी अंगणात चालत होती... बोबड्या आवाजात मला बोलावत होती..

पण ही अशी चटकन मोठी कस काय झाली एवढी समजुदार कस काय झाली.

मधू तू का एवढी मोठी झाली पटकन..

अरे काय ही रीत असते जगाची , काळजाच्या तुकड्याला एक  क्षणात परक करून टाकाव लागत.

मधू ही आपल्या पासून दूर जाणार या विचारानेच सरीता चा उर   भरून आलं..आणि  टचकन तिच्या डोळ्यात पाणी आलं. 

 आता रात्र झाली होती ,बाहेर गर्द काळा असा अंधार पडला होता आणि आता सरिता तशीच पाणावलेल्या डोळ्यांनी सोफ्यावर बसली होती... 

मधूची एक एक आठवण काढत...